Crohn deel 2
Over mij

Twee gezichten achter de ziekte van Crohn, deel 2

Daar sta je dan 18 jaar met een diagnose, een stempel, een andere levensfase. Een toekomst plaatje welke weggevaagd word. Het heeft mij veranderd, maar in positieve zin. Want het hebben van een chronische ziekte is niet het eind van de wereld. Opgeven is geen optie en staat niet in mijn woordenboek. Vandaag vertel ik jullie deel 2 van mijn verhaal. 

Opname, en 20 kilo zwaarder

In deel 1 vertelde ik jullie over een opname die moest volgen. Heb je deel 1 nog niet gelezen dan kun je deze hier vinden. Helaas sloeg de medicatie niet voldoende aan, dus een opname bleek onvermijdelijk. Toen mijn MDL arts me dat vertelde verstijfde ik, de gedachte maakte me week want hoe overleefde ik deze opname met de vreselijke heimwee welke ik altijd al had. Als klap op de vuurpijl kreeg ik prednison via het infuus. En laat dat nou net zijn waar ik niet op zat te wachten.

Hetgeen waar ik bang voor was gebeurde, ik veranderde van top tot teen. Tijdens de opname kwam ik in zeer korte tijd kilo’s aan. Er was ook geen wennen aan op deze manier. Een gedeelte is natuurlijk vocht maar je lichaam in zo’n korte tijd zien veranderen vond ik een schok, zeker omdat mijn wereld toch al zo op zijn kop stond. Ik kwam in totaal 20 kilo aan, de huid op mijn benen kon dit helemaal niet aan dus stond stijf van de striae. Jammer genoeg hersteld dat niet meer vertelde de dermatoloog me.

crohn tijdens diagnose        prednison

Foto vlak voor de diagnose                                              Foto vlak na de prednison 

Laten we het erop houden dat mijn haarkeuze ook niet erg voordelig was in die tijd haha. 

Thuisstudie met een missie

Toen ik in het ziekenhuis lag besloot ik een thuisstudie te gaan volgen. Ik koos ervoor om een opleiding medische administratie te gaan doen. En had maar 1 doel voor ogen, ik wilde met mijn ziekte andere mensen kunnen helpen. Ik werkte hard aan mijn opleiding. Door de vele ontstekingen, fistel en ellende die volgde liet ik me niet uit het veld slaan. Ieder jaar zomer leek het wel weer een pret parade, want dan stond er weer een ontsteking op de stoep. Door het ziek zijn werd ik volhardend en kreeg ik veel meer de drive om door te gaan. Koppig als ik ben bijt ik me dan vast in het gene wat ik bereiken wil, niks of niemand wat me dan tegenhoud.

Ik solliciteerde in het ziekenhuis, en begon op de afdeling gynaecologie. Maar mijn uiteindelijke motto was toch wel om bij de maag darm en leverziekte te komen. En alsof het zo moest zijn kwam er een plekje vrij op de endoscopie. Een job die me op het lijf is geschreven, letterlijk en figuurlijk. Waar ik tot de dag van vandaag nog steeds werk. Die missie was alvast geslaagd!

In de tijd dat ik in het ziekenhuis werkte werd mijn ziekte rustiger, alsof dicht bij het vuur zitten de boel verzacht. Stress is natuurlijk wel een beroerde factor in deze ziekte dus wellicht heeft de job in het ziekenhuis mijn Crohn destijds wel gered 🙂

 

Tot de schijt ons dood

Vlak na mijn diagnose sloot ik me aan bij een Crohn forum, daar zoeken lotgenoten contact en kun je veel informatie vinden. In die tijd was dat iets waar ik herkenning vond en dat was wel zo fijn. Tijdens mijn verjaardag kreeg ik een berichtje van een mede forum-er, een verjaardagswens. Een jongen genaamd jawel… Laurens. We raakte bevriend en spraken vaak af.

Betekend dat dat Laurens ook de ziekte van Crohn heeft? Ja zeker! Een jaar later sprong de vonk over en sindsdien zijn we samen. Het fijne is dat we elkaar goed begrijpen in alles. En laten we eerlijk wezen… hoe tof zou het zijn dat als wij ooit gaan trouwen we het super origineel kunnen maken? Neemt u Laurens, Sanne tot uw wettige echtgenoot tot de schijt u dood?

 

Maar hoe is het dan nu?

Daar kan ik eigenlijk heel kort over zijn. Het gaat super goed! Ik slik nog dagelijks medicatie en dat zal mijn hele leven ook wel zo blijven. Maar daar kan ik prima mee leven natuurlijk. Hoe de toekomst zal zijn en of ik nog ontstekingen ga krijgen blijft een raadsel. Maar daar sta ik eerlijk gezegd nooit bij stil. Het enige minpunt van dit alles is dat ik wat vaker moe ben. Maar dat nemen we voor lief.

Als ik ooit de keuze zou krijgen “zou je willen dat je gewoon gezond was” dan zou mijn antwoord daarop zijn;

Nee, dan was mijn leven nu niet met Laurens, hadden we geen zoontje en was ik misschien niet zo sterk als ik nu ben. Dus ik ben de Crohn hartstikke dankbaar!

Raar maar waar 🙂

 

Ik zal over een tijdje ook een blog schrijven over zwangerschap en Crohn met medicatie. Maar dat volgt later. Heb jij ook zoiets meegemaakt? Dan ben ik reuze benieuwd naar jou verhaal.

Veel Liefs

 

 

 

Wat je misschien ook leuk lijkt

4 Comments

  1. Een heftig MAAR inspirerend levensverhaal. Super dat je DANKzij je ziekte EEn passie (en een lifestyle) HEBT ontwikkeld en dat je aan een NEGATIEVe invloed zo’n positieve wending HEBT kunnen geven. Ik heb waardering voor jou en je positiviteit!

    1. BlogSanne says:

      Wauw, bedankt Dianne super lief van je 🙂

  2. Hey meis!

    Ik vind het zo top van je dat je jouw verhaal deelt met anderen. En zo knap en dapper hoe je ermee omgaat. Je bent een topper!! En ik ben ook echt blij dat je lau hebt leren kennen en dat jullie samen een geweldig zoontje hebben 🙂 !

    Liefs!

    1. BlogSanne says:

      Zo lief :):):)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *